Marchewka Dracoolina

Willuuuuuś, synu złoty, przynieś latarkę, ale tak szybko, co? No, w tej szufladzie pod ekspresem do kawy. Poświeć tutaj. I co? Ile widzisz kresek? Tak? Dwie widzisz? No, ja też dwie widzę, ta taka blada, ale też ją widzisz, tak? Willuniu, wiewiórko słodka, ja jestem w ciąży!!! Taka, proszę Państwa, sytuacja miała miejsce w naszym domu dwa miesiące temu. W drugi trymestr wkraczam bogatsza o jeden zaledwie kilogram i doświadczenie zgoła inne od poprzedniego - tak niedobrze całymi tygodniami nie było mi jeszcze nigdy w życiu! Chodzę spać z kurami, ponieważ śpiąc nie czuję, że mi niedobrze. To jedno można powiedzieć, że jestem bardzo wypoczęta. I jeszcze bardzo szczęśliwa, nawet jak nie wiem, jak mi z tej niedobrzości na imię. U syna złotego jednoznacznie zdiagnozowano autyzm. I muszę Wam powiedzieć, że trzęsienia ziemi nie było. Trąby jerychońskie nie dały się słyszeć. Właściwie nie zmieniło się nic. Oprócz tego, że teraz w środy chodzimy na terapię z przesympatycznym panem Aaron...

William, Papa i Toby Kilka ostatnich dni spędziliśmy w Oklahomie. To w Oklahomie urodził się mój mąż, tam mieszka jego mama i brat oraz dalsza rodzina. To tam zjeżdżamy się wszyscy raz na jakiś czas, żeby pobyć razem. Pobyć razem, czyli zjeść ciasto z pekanami i samosy mamy, czasem jedno po drugim. Pograć w Scrabble (jedząc ciasto z pekanami i samosy), gdzie pod koniec przechodzi nawet "yir" jako "year" (moja ulubiona faza rozgrywek). A są i tacy, palcem wytykać nie będę, co forsują uprawomocnienie słów "oi" i "yo". Mój mąż ma siostrę oraz dwóch braci, w tym brata bliźniaka. Nikt z rodzeństwa mojego męża nie ma dzieci. Jest tylko nasz William. Oj, jak ten rodzynek ma tam dobrze.  Stałym punktem naszych pobytów w Oklahomie jest wizyta u Nany i Papy. Łączą nas z nimi zawiłe więzi. Mówiąc najkrócej, jak się da - Nana i Papa to dziadkowie Wujka Craiga. Wujek Craig to partner siostry mojego męża, pieszczotliwie zwanej Ciocią Bebą. Ciocia Beb...

Co za dzień, i tak już od rana, rozchwiany, rozczochrany, emocjonalny dzień. Usiadłam właśnie w domu z kawą na stopniu frontowego pokoju, żeby choć trochę zebrać myśli - ale nie potrafię, bo rozbiegły się we mnie wszędzie, słowo daję, że cała dziś jestem myślami, po dwunastnicę i czubek małego palca u lewej nogi. Rano mail od koleżanki, o narodzinach jej drugiego dziecka. Długi, długi mail. O wielkiej radości, o porodzie, o trzymającej za rękę studentce medycyny. Ja czytam obrazami, ja widzę tę studentkę i widzę tę rękę, i ta ręka wzrusza mnie najbardziej. Ten człowiek w człowieku. Potem śniadanie i zatknięta w bułkę urodzinowa świeczka numer jeden, "niech gżyje, gżyje nam", śpiewają, a jeden wspiera się na polszczyźnie drugiego jak umie. I młody człowiek bez pytania, z naturalną swobodą zdmuchujący moją świeczkę, bo przecież my to jedno. Ten sam człowiek, którego przez prawie pięć lat życia nie potrafiłam nauczyć dmuchnięcia, bo jak to wytłumaczyć? A potem mój cotygod...

Tegoroczną jesień mieliśmy tu dotąd złotą, polską. Od kilku dni jednak deszcz i deszcz. Słota!  Słota, jakie ładne słowo. Trochę buro, trochę zimno, ale jakoś tak przytulnie. Oswoiliśmy już nasz wynajęty dom, na tyle w każdym razie, ile to potrzebne. Do następnej przeprowadzki, ot, życie szaleńca. Tyle że już zawsze z własnymi gratami. Kiedy przyjechał transport z Polski, płakałam jak dzidziuś, tylko na wesoło. Nasze łóżko! Sztućce! Puszka na ciastka! Niektóre rzeczy zwiedzają już oto trzeci kraj. Są też i takie, co właśnie zatoczyły koło i wróciły do siebie. Czego mnie ten nowy dom nauczył? Zabijania pająków, także tych dużych. Nocnej ciemności za oknem, że oko wykol. Wjeżdżania do garażu z precyzją chirurga (czy 30 lat temu amerykańskie samochody były węższe? węższe niż ten nie bardzo szeroki mój? nie wierzę! to co w takim razie architekt miał na myśli?...). Co w nim lubię? Przestrzeń! Oddech! To że nic nie jest nigdzie wciśnięte (no, oprócz auta w garażu). Drewniane ...

http://fineartamerica.com/featured/flooded-road-j-a-hampton.html Jesteśmy na placu zabaw w parku. Oblegana jest tu zwłaszcza jedna karuzela - okrągła platforma na wielkiej śrubie, z masztem pośrodku. Pomiędzy masztem a brzegiem platformy zamocowana jest linowa konstrukcja. Dzieci siedzą na platformie, leżą, zwisają z lin. Kręcą się, śmieją, gubią buty. Zagadują się nawzajem.  William podbiega do karuzeli, raz, drugi. Trzeci. Nie patrzy na dzieci, przebiega tylko szybko obok nich. Jest jednak świadomy ich obecności, cieszy się nią, rozpoznaję to w jego oczach i w lekkim uśmiechu. Czasem uderzy go któraś z kręcących się nóg. Wiliam biegnie dalej, by po chwili wrócić.  Dzieci widzą go, a jednak go nie zauważają. On je zauważa, choć na nie nie patrzy. Stoję parę metrów dalej i czuwam.  I nagle uderza mnie myśl, że scena, której jestem świadkiem, to żywa, trójwymiarowa metafora. Przed nami druga próba diagnozowania autyzmu. W USA nie istnieje już ...

W Krakowie, w maju Kiedy wprowadzaliśmy się do naszego Hotelu Robotniczego, szczodrze zapewnionego nam na te pierwsze miesiące przez Microsoft, panowie montowali jeszcze w oknach żaluzje. Całość była nowa i świeża, na ścianie prężyło się hasło Liv Bel Red, przed wejściem do budynku entuzjastycznie majtały na wietrze balony, niebieskie, pomarańczowe i żółte. Budynek nowoczesny, z aluzjami do natury, przed budynkiem beton, dużo betonu, parę wylanych z betonu ławek, kilka rachitycznych drzewek, bliżej ścian budynku całkiem zmyślne krzaczki truskawek i walcząca o przetrwanie trawa. Naprzeciwko dwa pozostałe skrzydła kompleksu, jeszcze na etapie budowy, prowizoryczny płot z siatki, tablice informacyjne, pomarańczowe kaski. Babcię Ajay’a poznałam bardzo wcześnie. Niosłam siatki z zakupami, ona przytrzymała mi drzwi do klatki. Drugi raz zobaczyłam ją pod wieczór. Namalował się przede mną taki obrazek: budowa, siatka, tu nieśmiałe doniczki na świeżych parapetach, tu jeszcze budynki-wyd...

W uwitym przez siebie gnieździe, w Sopocie, na angielskiej kanapie, William studiuje mapę Stanów   Jeżeli porcelana to wyłącznie taka Której nie żal pod butem tragarza lub gąsienicą czołgu, Jeżeli fotel, to niezbyt wygodny, tak aby Nie było przykro podnieść się i odejść; Jeżeli odzież, to tyle, ile można unieść w walizce, Jeżeli książki, to te, które można unieść w pamięci, Jeżeli plany, to takie, by można o nich zapomnieć gdy nadejdzie czas następnej przeprowadzki na inną ulicę, kontynent, etap dziejowy lub świat Kto ci powiedział, że wolno się przyzwyczajać? Kto ci powiedział, że cokolwiek jest na zawsze? Czy nikt ci nie powiedział, że nie będziesz nigdy w świecie czuł się jak u siebie w domu? Stanisław Barańczak Bardzo, bardzo osobiście odebrał a m ten wiersz Barań czaka, gdy tak na niego natrafiłam d ziś przy regale. Prze prowadzamy się. W okolice Seattle. Piszę - "w okolice" ponieważ nie wiem jeszcze dokładnie, gdzie. Na pierwsze dwa miesiące z hak...