Marchewka Dracoolina

"Straciłam kilka bogiń w drodze z południa na północ, a także wielu bogów w drodze ze wschodu na zachód." (W.Sz.),         lecz w zamian dziś idę lekko.

  Tak naprawdę się nie znałyśmy - przez rok, odprowadzając dzieci do szkoły, wymieniałyśmy tylko drobne uprzejmości. Któregoś wrześniowego popołudnia usłyszałam, że jej partner jest w ciężkim stanie w szpitalu, więc kolejnego poranka zaproponowałam pomoc - dałam numer telefonu, obiecała, że zadzwoni, jeśli będzie czegoś potrzebować, choćby tego, żebym odebrała jej córkę ze szkoły. Przez kolejne tygodnie, kiedy się widziałyśmy, chodziłyśmy na szybką kawę, porozmawiać, pobyć. Potem ona, z siatką, jechała do szpitala, a ja z małym Thomasem - do domu. Tak przyszedł październik. Któregoś poranka spytałam, czy jedzie do szpitala, a ona powiedziała, że dziś nie, że dziś jest pierwsza rocznica śmierci jej syna, i że jedzie się pomodlić do cerkwi. Jak stałam, z małym Thomasem w wózku, nie wiedząc, gdzie cerkiew, wsiadłam z nią do autobusu. Jechałyśmy długo, stojąc, Thomas chyba zasnął, a ona opowiadała. Miał dwadzieścia lat. Odszedł w trudnych okolicznościach. Przez ...

Kiedy nastaliśmy tu w marcu, dzieci zajęły moją sypialnię - a że byłam naonczas tak zmęczona, iż zasypiałam, stojąc, bez większych ceregieli brałam swoją poduszkę i szłam spać do Williama. Sytuacja trwała dwa miesiące, dzieci zapusciły w moim łóżku korzenie, a na moje sugestie, że byś się William chociaż ty mógł uskromić i pójść do siebie - słyszałam dyplomatyczną ciszę, ewentualnie, mamo, ale tu ładniej, przytulniej i bardziej epicko (!). Z natury jestem cierpliwa. Unikam też, kiedy mogę, konfrontacji. Wzięłam zatem i poprzestawiałam dobytek po pokojach, zainwestowałam w dobro rodziny 300 złotych i - włala! syn się wyniósł i śpi, jak powyżej, a ja dziś zasnę u siebie. 

  Północ. Dzieci obok śpią, dobrze się sprawdza prace. Uczę angielskie dzieci angielskiego - i powiem Wam, że ta myśl zawsze mnie wprawia w wesołość!

Pozdrawiam Was gorąco, tych, z którymi znam się od przeszło dziesięciu lat i tych, z którymi dopiero się poznaję. Tych, którzy piszą i tych, którzy milczą. Ucieszyłam się tym starym-nowym blogiem jak dziecko. Szczęśliwego 20.05.2020 -  nie powtórzy się nam!

W naszym ostatnim mieszkaniu w Londynie, w tym, z którego wyjechaliśmy w popłochu i do którego już nie wrócimy, mieliśmy windę. Codziennie robiliśmy sobie w windzie zdjęcie. To - równo rok temu, 19.05.2019, w niedzielę, o 9:55.

  "Mamo, kiedyś umrę, ale nie teraz. Ja jeszcze trochę potrwam."