Życie, życie, nie tak, że nie ono...
Życie, życie, nie tak, że nie ono... Takie oto porażające intelektem powiedzonko stworzyłyśmy z koleżankami na studiach :) Dziś na tytuł posta pasuje jak ulał. Dokładnie tydzień temu dowiedzieliśmy się z mężem, że jednak nici z naszych planów przeprowadzki do Polski. Jak pisałam wcześniej, mój mąż miał pracować dla swojej firmy z domu, wszystko było na najlepszej drodze, a jednak, w ostatniej chwili, klops. Za uzasadnienie klopsa musi nam wystarczyć "jakieś takie osobiste pierwsze odczucie" pewnego pana, do którego, niestety, należało ostatnie słowo.
Co tu dużo pisać... Do Polski przylatujemy na święta 21. grudnia, niby zgodnie z planem, a jednak całkiem inaczej. Wiedzieliśmy już, w jakim mieszkaniu stanęłaby nasza pierwsza własna polska choinka. Ba! Mieliśmy już na nią wszystkie ozdoby...
A na zdjęciu w tym poście - okno (zauważone przeze mnie w Butchart Gardens, w pobliżu Victorii w Kanadzie, gdzie wybraliśmy się z mężem we wrześniu). Podobno kiedy Bóg drzwi zamyka, to otwiera okno... zatem ja wypatruję dzisiaj okna, a wypatrując - wyobrażam je sobie właśnie mniej więcej tak.
I jak zawsze ślę ciepłe myśli czytającym, M.
Wspolczuje w takim razie :( I trzymam kciuki za 'okno' ;) Ja w tym tygodniu mialam byc w PL wlasnie, ale kule po raz kolejny pokrzyzowaly mi plany :( Moze wiec kiedys w przyszlym roku mi sie uda. Czego i Wam zycze :)
OdpowiedzUsuńPozdrawiam!
Przykra sprawa wyszła.Jak to jest,że czasami nasz los jest w rękach jakiś obcych ludzi i musimy się podporządkować ich zdaniu? :/
OdpowiedzUsuńDobrze,że święta spędzicie w PL,ja kolejne spędzę na wyspie...
Pozdrawiam cieplutko.
Dziękuję Wam, dziewczyny, za wpisy! Tak od razu człowiekowi raźniej. Niech nam wszystkim ten nowy, idący do nas rok przyniesie to, o czym marzymy... Serdecznie Was pozdrawiam!
OdpowiedzUsuńSzkoda Waszych marzeń... ale - może to oznacza, że niedługo przed Wami pojawi się jeszcze lepsza szansa? Grunt, że na Święta odwiedzicie Polskę, a co będzie dalej to czas pokaże, ja wierzę, że przyniesie coś dobrego :)
OdpowiedzUsuńI nadrabiam znowu :)
Co do wiewiórko-saren :) Ja nie pamiętam zbyt dobrze koloru (chociaż wydawały mi się raczej beżowe niż szare...) ale pamiętam rozmiar!! Czy w Ameryce nawet wiewiórki muszę być gigantyczne? :) A sarenki... cóż, tam, gdzie mieszkałam, miałam kopytnych bardzo dosyć... codziennie, ale to codziennie rano, jak wychodziłam z domu, na moim trawniku lały się dwa samce łosia, czy czegoś takiego...no i nie mogłam iść do pracy dopóki nie skończyły :/
a, i jeszcze o parasolkach chciałam i serwetkach - cudne :)) chciałabym umieć tak szydełkować... a podróży to zazdroszczę :)
aha, miałam dać Ci przepis, postaram się to nadrobić jak najszybciej!
Ushii, ja też wierzę, że może za zakrętem jest coś lepszego? Trzeba tak myśleć, bo inaczej człowiek by zwariował :) Masz rację, w Ameryce jak coś nie jest duże to tego nie ma :D Nawet wiewióry są słusznych rozmiarów! No a te waleczne łosie to musiał być niezapomniany widok!
OdpowiedzUsuńBardzo się cieszę, że Ci się moje tekstylia podobają! Szydełkować nauczyłam się sama, ze schematu, metodą prób i błędów - a jak ja się nauczyłam, to Ty na pewno też byś potrafiła :)
Jeśli znajdziesz chwilkę na przepis to będę bardzo wdzięczna - ale bez pośpiechu, czasu przecież w dobie nie ma nigdy na wszystko dosyć! M.
ja tam moze wyjde na okropna nie-patriotke, ale nie pale sie do wracania :) ani bedac tam, ani siedzac teraz TU. Kij w mrowisko?
OdpowiedzUsuńKasiu, jaki tam kij! Każdy ma inaczej, że tak powiem, i nie ma w tym nic dziwnego, bo przecież wszyscy jesteśmy inni :) Pozdrawiam Ciebie serdecznie!
OdpowiedzUsuń